Zij laat me praten,
zonder haast,
zonder oordeel.

Ik gooi de warboel van mijn hoofd op tafel,
en zij ruimt niets op.
Ze kijkt.
Luistert.
Laat het er zijn.

Soms zegt ze niets,
en toch voel ik me begrepen.

Haar stilte is geen afstand,
maar ruimte.
Ruimte om te vallen
zonder bang te zijn
dat ik breek.

Zij begrijpt
zonder uitleg.
En dat
is zeldzaam.