Ik keer terug naar Kloppenbergweg nummer drie,
waar mijn eerste stappen
nog tussen de stenen lijken te liggen,
in Oost-Maarland,
waar de dagen langzaam begonnen,
en de wereld nog klein genoeg was
om te begrijpen.

Daar woonde mijn jeugd
in elke hoek van de straat,
in stemmen
die door open ramen naar buiten kwamen,
in spelende voeten,lange zomermiddagen
en de vrijheid die geen naam nodig had.

De weg is misschien veranderd,
en ik ben verder gegaan,
maar sommige plaatsen
verlaten je nooit helemaal,
ze blijven stil aanwezig in herinneringen
en wachten
tot je weer even terug wilt kijken.

Bij nummer drie
begint nog altijd een deel van mij,
tussen verleden
en de jongen die ik ooit was,
op de straat
waar alles voor het eerst betekenis kreeg,
terug naar waar het voor mij begon.