Mijn kleine vlinders,
die ik nooit heb mogen zien opstijgen,
jullie namen fluisteren stil in mijn borst,
waar hoop ooit voorzichtig begon.

Ik droeg jullie in gedachten,niet in armen,
voelde vaderschap zonder wiegen of nachten,
mijn handen bleven leeg,maar mijn hart leerde wachten,
op iets dat geen tijd of plaats nodig had.

Elke dag lopen jullie met me mee,
onzichtbaar,maar nooit afwezig,
ik praat tegen jullie in de stilte,
en noem dat liefde,omdat niets anders past.