De Limburgse grond waaruit ik geboren ben
liet mij groeien,liet mij volharden
tot de mens die ik geworden ben
zij droeg mij zonder woorden
door mijn eerste onzekere adem.
In haar stilte lag een kracht
die ik pas later leerde verstaan
een bedding van tijd,geduldig en onverzettelijk.

Ik leerde er kijken naar de traagheid van het bestaan
waar elke stap een spoor werd in vochtige aarde
en elke windvlaag herinnerde aan wat blijft
ook wanneer alles lijkt te verdwijnen.

Nu draag ik die grond in mij,
onzichtbaar maar aanwezig
als een stille richting onder mijn gedachten
zij spreekt niet luid,maar is altijd daar
de oorsprong die mij blijft vormen.