Alleen de doden weten hoe het is om dood te zijn
ze dragen geen vragen meer in hun handen
geen gewicht van morgen op hun schouders
alleen een stilte die niemand kan vertalen.

Wij blijven hier,met kloppende tijd in onze borst
we noemen het leven omdat het beweegt
omdat het ons dwingt te voelen en te zoeken
zelfs wanneer we niet weten waarheen.

De doden hebben geen richting meer nodig
geen woorden om hun afwezigheid te vullen
ze zijn voorbij het moeten begrijpen
voorbij het willen vasthouden.

En wij,nog warm in onze onzekerheid
blijven raden naar wat zij nu kennen
alsof het antwoord ergens wacht
maar nooit terug zal spreken.